« غضب و خشنودى خداوند - جلّ جلاله - اشاره است به غضب و خشنودى اوليا و خاصّان درگاه الهى . » و اين در نزد عارفان صحيح است ، زيرا خواصّ درگاه الهى - جلّ جلاله - خشمگين و خشنود نمىگردند مگر بعد از غضب و خشنودى خداوند ، چرا كه ايشان عليهم السّلام تابع خداوند - جلّ جلاله - هستند ، و هرگز در گفتار از او پيشى نمىگيرند ، و تنها به فرمان او عمل مىنمايند . 1 - و آنگهى عقلهاى سالم وجدانا و عيانا درك مىكنند كه معناى واژهء « حبّ » و « رضا » ، غير از معناى لفظ « ثواب » ، و همچنين معناى « غضب » غير از معناى « عقاب » است ، خواه در بارهء بندگان ، يا نسبت به ربّ الارباب . و اين مطلب را فرمايش خداوند - جلّ جلاله - نيز به ما مىآموزد ، آنجا كه مىفرمايد : إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ ، وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ . « 1 » - براستى كه خداوند بسيار توبه‌كنندگان و پاكيزگى پذيران را دوست مىدارد . و نيز خداوند - جلّ جلاله - مىفرمايد : إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ . « 2 » - همانا خداوند كسانى را كه در راه او با حالت صف كشيده مىجنگند به گونه‌اى كه گويى بنيان سربين هستند ، دوست مىدارد . و همچنين خداوند - جلّ جلاله - در بارهء گروهى كه حقيقتا و يقينا خداوند را مىشناسند ، مىفرمايد : يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ . « 3 » - خداوند آنان را دوست مىدارد ، و ايشان نيز خدا را دوست مىدارند . و نسبت به خشم و غضب خود - جلّ جلاله - مىفرمايد :

--> ( 1 ) بقره ( 2 ) : 222 . ( 2 ) صفّ ( 61 ) : 4 . ( 3 ) مائده ( 5 ) : 54 .